Liefde en zorg

Er kunnen veel vergelijkingen gemaakt worden tussen de manier waarop God ons lief heeft en de wijze waarop wij elkaar zouden moeten liefhebben. Eén van de aspecten waar ik bijvoorbeeld vaak over denk is hoe God ons leven niet ondersteunt omdat hij ons nodig heeft. God kent geen 'nood' en volstaat op Zichzelf. Wanneer Hij zich dan toch blijvend met ons verbindt in een band van liefde, dan doet hij dat heel eenvoudig omdat Hij ons lief heeft. Hij had de schepping niet 'nodig', maar creëerde die uit een oprechte wens om schoonheid uit te drukken. En dit idee brengt me steeds tot de overweging dat ook wij onze relaties eigenlijk niet moeten aangaan omdat we anderen nodig hebben. We zouden relaties moeten aangaan eenvoudigweg omdat we hen liefhebben en omdat we onze liefde in schoonheid willen uitdrukken.

Wanneer wij dus in een relatie blijven louter omdat we nood hebben aan iemand en niet in eerste instantie omdat we die liefhebben, dan voelen we ons gefrustreerd en kwaad wanneer die geliefde onze noden niet vervult. En wanneer onze geliefde niet in staat blijkt onze noden te vervullen of niet weet hoe ons gelukkig te maken, gaan we er vaak van uit dat hij of zij ons niet werkelijk liefheeft. In werkelijkheid ligt de fout dan natuurlijk bij ons omdat we er niet in slagen van in te zien dat wij zelf de oorzaak zijn van het gebrek aan liefde. Wij zijn de oorzaak omdat we iemand anders verplichten ons graag te zien. Door onze noden en verwachtingen op de voorgrond te plaatsen, eisten we een antwoord en namen de mogelijkheid weg van oprechte zorg. Echte zorg is immers een spontaan antwoord dat opborrelt in een hart vol liefde.

Echte liefde moet altijd een gift zijn en de zorg die er uit voort komt kan dan ook enkel een antwoord zijn op een verzoek maar nooit een reactie op een geforceerde eis. Wanneer we onze geliefde de keuzevrijheid niet meer laten om al dan niet te antwoorden op onze verzoeken, dan nemen we de noodzakelijke voorwaarde weg om liefde ook échte liefde te laten zijn.

Op een zelfde wijze kunnen wij niets eisen van God. Wij kunnen enkel verzoeken zodat Hij kan antwoorden uit liefde - en zo'n antwoord neemt vaak een vorm die een eis zich niet kan inbeelden. Het omgekeerde is ook waar natuurlijk: God eist onze liefde en aandacht niet. Het is een constant verzoek maar indien ons antwoord een oprechte uiting van liefde moet kunnen zijn, dan moet het voortkomen uit de vrijheid van keuze - en de precieze vorm is daarbij van minder belang.

Share